40 jaar getrouwd! Wat beleef ik daarbij?
Jan: Ik dacht zonet nog aan “longplay” de priester die onverwacht moest invallen en onze huwelijksviering verzorgde. “Longplay” omwille van zijn lange preken 🙂 Longplay riep toen de gemeenschap op om ons te steunen, want we zouden hen nodig hebben. Met de daar aanwezigen deden we dat niet persĂ©, maar onderweg hebben we ons toch aan wat mensen gehecht en zij aan ons. De Sankuru groep, Mieke, Leen & Thierry, de Encounter mensen… Ook met het hernieuwd contact met mijn zus en haar partner ben ik blij. Maar op de eerste plaats kom jij Leen, en ons gezin, “kleine kerk” om een groot woord te gebruiken. Wat een zegen is dat!
Het maakt me enorm dankbaar en gelukkig. En wij hebben dat gedaan, in voor- en tegenspoed. Waarbij de voorspoed overheerst, als ik het overschouw. We hebben veel beleefd samen, door onze keuze om te durven leven en onze dromen te volgen. Niet op te geven in crisismomenten, maar erdoor gaan en zo te groeien. Het klinkt wat hoogdravend maar zo ervaar ik het toch en ik voel grote dankbaarheid naar jou. Jij die koppig volhoudt en open staat voor nieuwe wegen, ja er zelfs actief naar op zoek gaat.
Deze week was Ă©Ă©n van spanning, blijdschap, shock en zorgen. Niet al te feestelijk dus, maar toch wil ik feest met jou maken, bescheiden maar Ă©cht. Dan kijk ik uit naar de wandeling straks in Diest, de dagen in Turijn, ons tuinfeest op 9 augustus en de midweek met de kleinkinderen. Gewoon tijd samen doorbrengen, omringd door mensen, actief bezig. Zo kunnen we nog wel wat jaartjes doorgaan. Ik heb er alle vertrouwen in , liefste.
Leen: Het is vreemd om daarbij stil te staan. Bijna zou ik zeggen: wie had dat gedacht? Maar dat is het nĂ©t, want bij ons trouwen hebben we dat wĂ©l gedacht, gedroomd, verlangd. Alleen met een blanco hoofd en geen vermoeden van de toekomst, wel dromen en verlangens natuurlijk. “Een huis om in te schuilen”, Ik zou de tekst van dat lied er nog eens moeten bijnemen… Maar als ik zo terugkijk, de ups en downs, de crisissen en de intense geluksmomenten overschouw, het voortdurende zoeken zie, dan voelt het warm en dankbaar vanbinnen.
Een huis om in te schuilen, we leerden het te zijn voor elkaar. Soms was het maar een gammel hutje een andere keer een stevig kasteel. De deur van ons huis geopend naar buiten, dat was onze droom. “Why can’t we live together” Ik denk wel dat we daarin gaandeweg geleerd hebben. Ik hou nog altijd van het avontuur, het onderweg zijn, het intense spreken en zijn dat we geregeld toch bij elkander vinden.
Ik moet toegeven dat zo door fotoalbums bladeren en de tijdlijn van die 40 jaar in beeld zien, dat dat toch iets met een mens doet. Er is blijdschap en diepe dankbaarheid voor al die magische momenten, de vreugde en verwondering onze kinderen te mogen ontvangen. Gaandeweg meer vrouw voor jou, voor mezelf, met mezelf te kunnen zijn. Dat houdt niet op. Het creĂ«ren en ontdekken van Jan en Leen. Ik hoop dat we nog lang “levend” blijven.
Soms ben ik bang en droevig, dan boezemt het leven me angst in. Het leven is niet altijd vriendelijk voor ons en onze geliefden. Zijn we sterk en dapper genoeg om dat te dragen? Dan ben ik blij voor de mensen die op ons pad komen. Mensen die mee pijn en verdriet dragen, soms alleen maar door te luisteren. (Ik hoop dat we dat ook voor hen zijn.)
We zitten in de herfst van het leven zegt men dan. Dat voelt zo vreemd Jan. Want vanbinnen, in mijn hoofd ben ik, ben jij nog altijd dezelfde stuiterende, zoekende levende ziel. Ik schrik soms van het beeld in de spiegel. Oeps! Hoe omgaan met die rimpels? Meestal kan ik ze naast me neerleggen. Of ik denk aan de jonge vrouw die de wens uitsprak wijs te mogen zijn. Wijs zijn, dat leert het leven ons, ook nu nog. Ik hoop dat we samen wijs kunnen zijn in de rest van ons leven. Liefs!
Liefde en meer 