valentijn…

Onlangs hoorden we de nummers After the Thrill is Gone (Eagles) en Make Love Stay (Dan Fogelberg) Oude songs die herinneringen oproepen en blijven hangen. Jong en verliefd tot over je oren kan je je niet voorstellen dat dat verlangen naar je lief, de aangename verwachting en kriebelende spanning bij het zien van de ander, ooit voorbij zal gaan, maar het overkomt ons allemaal.

After the Thrill is Gone

TOM: De ochtend na onze bruiloft had ik zonder vliegtuig naar Tahoe kunnen vliegen. Ik dacht dat deze gevoelens voor altijd zouden blijven. Zeven jaar later, met onze bruiloft en huwelijksreis in de achteruitkijkspiegel: werk was werk, baby’s moesten gevoed en getroost worden. Ik was uitgeput.

Mijn dromen waren uitgekomen, maar niet precies zoals ik had gepland. De kriebel, het verlangen was weg.

Het verlangen terugvinden

TOM: We waren zeven jaar getrouwd toen we een Encounter weekend deden en onze liefde opnieuw ontdekten en onze vriendschap verdiepten. Toen we die zondagavond het conferentiecentrum verlieten, voelde ik de opwinding van smoorverliefdheid.

Maar plotseling werd ik getroffen door de gedachte: “Wat als dit allemaal een illusie is?” Ik voelde paniek, maar besloot mijn angst niet toe te geven. Ik beloofde mezelf dat ik de liefde zou laten blijven; dat ik het dag voor dag zou bekijken en zou vertrouwen op de vaardigheden van intieme communicatie die we net hadden geleerd.

Later dat jaar stond ik als een van de beklaagden in een aansprakelijkheidszaak voor de rechter. Ik zat naast mijn advocaat te luisteren naar een getuigenis en Mary Frances was in de rechtszaal met onze dochtertje voor emotionele steun. Ik was in een notitieboekje aan het schrijven toen mijn advocaat naar me keek en vroeg: “Wat ben je aan het doen?” Ik zei hem: “Een liefdesbrief aan Mary Frances schrijven.” Hij zei dat ik gek was — en dat was ik ook, gek verliefd! En zo gaat het verhaal verder.

De liefde laten leven

Mary Frances: Om de liefde te laten leven en te voeden, werden Tom en ik vertrouwelingen en beste vrienden. Toegankelijkheid en verantwoordelijkheid waren essentieel. We maakten elke dag tijd vrij om eerlijk te delen wat de hoogte- en dieptepunten van onze dag waren. We leerden ons kwetsbaar op te stellen en samen te bidden. Met een groeiend gezin stelden we grenzen. Tot aan de deur van onze slaapkamer en niet verder. 🙂 Onze slaapkamer werd onze veilige haven. Dankzij die duidelijke grens konden we vrijen zonder bang te zijn voor onderbrekingen. We leerden dat het communiceren van onze behoeften op dit gebied een teken van kracht was en niet van behoeftigheid. We ontwikkelden onze eigen liefdestaal en codewoorden die de liefde deden blijven en de opwinding meenamen naar de volgende dag.

Blijf zingen omwille van het lied

Mary Frances: Maar het leven is niet één grote sensatie. Het gooit ons soms lastigheden voor de voeten en soms slaan we de bal mis. Als getrouwd stel ervaren we hoogte- en dieptepunten. Soms val je in oude patronen. Sommige gewoontes kun je maar moeizaam bijsturen… “Blijf zingen omwille van het lied”, die gedachte, die keuze is voor ons de sleutel. De ene voet voor de andere. De ene liefdesbrief na de andere.

Missen we elkaar? Ja. Missen we elkaar wekenlang? Helaas wel. Hebben we spijt? Absoluut! En we beginnen opnieuw. Is het mogelijk om de spanning, de kriebel, het verlangen te herontdekken? Absoluut! Het begint met één liefdesbrief tegelijk. Eén intiem moment tegelijk. Dat is hoe we onze liefde blijvend voeden.

We moedigen je aan om te doen wat je moet doen om de kriebel, de spanning, het verlangen weer aan te wakkeren en de liefde te laten blijven, terwijl we Valentijnsdag vieren en onze liefde de hele dag, het hele jaar door vieren. 🙂

met dank aan thecouplespost