flash

Leen

Google heeft de soms vervelende gewoonte om je te herinneren aan… Meestal negeer ik die meldingen, maar deze week zat er een pareltje tussen. De flashmob in Brussel van 10 jaar geleden. OMG is het werkelijk al 10 jaar? Bij het zien van die beelden kan ik weer het baldadige enthousiasme voelen. Het was immers net na de aanslagen in Brussel, er heerste een onveiligheidsgevoel en wij, de Vlaamse en Waalse tak van Encounter – Vivre et Aimer wilden een statement maken. SAMEN.

We besloten om geen toelating te vragen aan de stad. Tenslotte is het DNA van een flashmob net het verrassingselement én van korte duur. Het werd echt een fantastische ervaring. Vrolijk en lichtjes opgewonden, want het was toch wel spannend, liepen we met z’n allen naar de Grote Markt. Het weer: net zo druilerig als vandaag, maar dat kon de pret niet drukken. Samen zongen we “Love shine a light” Het was leuk en hartverwarmend om de reacties van de omstaanders te zien. Het was in een flits voorbij, maar het gaf ons allemaal een groot gevoel van verbondenheid. Die verbondenheid daar op het plein, brachten we achteraf onder woorden tijdens een schrijfmoment: “Wat beleef en voel ik nu, na deze flasmob?” Ik kan de intense stilte van al die schrijvende mensen nog voelen, kippenvel!

Die flashmobbeelden nu terugzien, dat geeft me een warm gevoel. Het is niet louter nostalgisch terugblikken, het geeft me ook energie en hoop. De tijden, ze zijn op dit moment even grimmig en verontrustend als 10 jaar terug. Maar de kracht van samen, de kracht van het licht, de kracht van de liefde, die is er vandaag ook, springlevend. Ik kom ze tegen in grote en kleine gebaren. Dat filmpje zien maakt me wakker. Zéker, het is grijs en druilerig, maar daar zijn ook de sneeuwklokjes. Zéker, het afscheid van mijn ouders zo kort na elkaar laat me rouwen, maar in het verdriet glinstert er ook een lint van warmte en liefde. Zéker, het wereldnieuws verbijstert me, maar ik zie ook de tegenkrachten.

Love shine a light, dat begint hier en nu in het reiken naar elkaar, in de knuffel, de telefoon, het luisteren, het plannen en dromen, het tekenen, het musiceren, in het samenkomen. Mensen samenbrengen en in hun kracht laten staan, dat is wat encounter doet, dat is wat ik samen met jou Jan, telkens weer opnieuw wil doen.

Jan

“Waar was je recent verwonderd over?” is de dialoogvraag van de Encounter schrijfactie naar Pasen toe. Wel, Leen liet me deze week de flashmobherinnering van de Valentijnsactie in 2016 zien. Dat maakt me héél verwonderd, vooral omdat het me zo sterk ontroert ook al is het 10 jaar geleden. Of misschien net daarom. Zie ze daar staan stralen, zoveel lieve mensen waarvan er vele goede vrienden zijn.

De cijfers van 2 jaar tot 54 jaar, ze raken me ook want er zit een verhaal achter van engagement, van vallen en opstaan. Nu 10 jaar later, hebben we van sommigen afscheid moeten nemen en ik voel gemis. Maar ik denk dankbaar terug aan de weg die we met hen mochten gaan.

Het samen zingen is zo mooi en krachtig! “Love shines a light” maakte toen een regenachtige dag mooi en stuurt ook vandaag een hoopvolle boodschap de wereld in. Liede en vriendschap zijn in staat om de mensen en de wereld mooier, blijer, heler te maken. En hen zo te redden van de neerwaartse spiralen van negativiteit, wantrouwen en ongeloof. Maar als ik eerlijk ben voel ik hierbij toch ook twijfel en verdriet. “Is het… zou het… mogelijk zijn? Want de mens en wereld zijn niet goed bezig, het zijn sombere, turbulente tijden. Maar als we er 10 jaar geleden in konden geloven, dan kunnen we dat toch ook vandaag? Die Don Quichote-achtige mentaliteit bracht in 2016 de Vlaamse en Waalse Encountergemeenschap samen. Fier en dankbaar denk ik daaraan terug. Het was én is verrijkend want sindsdien zijn er geregeld samenwerkingen en contacten met onze Waalse vrienden van Vivre et Aimer. Leven en Liefhebben, meer moet dat niet zijn. 🙂