Hoe is’t?

Een simpele vraag die onthult hoe verschillend we deze ochtend op ons terras zitten. En toch ook weer niet, want al pratend over onze brieven vallen de dingen samen. 🙂

Jan:

Om op deze vraag te antwoorden ga ik even in de zon zitten. Dat helpt, want vanochtend werd ik knorrig wakker. Alleen in ons bed want je hebt wachtdienst, kan gebeld worden en dan wil je me niet storen. Dankjewel, maar het is toch niet hetzelfde als je in de gastenkamer gaat slapen.

Ik werd dus alleen wakker en meteen stormden de to do’s en bezorgdheden op me af. En dat op een zondag nota bene! Maar we zitten volop in de sandwich fase, met aan de ene kant de zorg voor mijn moeder en jouw ouders, aan de andere kant onze kinderen die op ons beroep doen en met hun kleine en grote zorgen kampen. Daarnaast onze jobs en de diverse engagementen die tijd en aandacht vergen. Zo beleef ik momenteel nogal wat spanning om het Encounterblad, dat binnenkort naar de drukker moet maar nog niet klaar is. “Had ik maar wat vroeger de auteurs aangepord om hun artikels in te leveren,” verwijt ik mezelf. Dat alles met op de achtergrond de realiteit van het ouder worden en jouw ziekte die onzekerheid brengt. Hoeveel tijd hebben we nog in goede gezondheid, dat we samen actief kunnen blijven? En welke keuzes maken we? Goed dat we er zonet over spraken aan de ontbijttafel. Actief blijven is “ja” zeggen tegen onze jobs, engagementen, de vragen om hulp. Dat is onze keuze, maar het is wel belangrijk dat we tussendoor ruimte inbouwen om samen te ontspannen, te dialogeren, te knuffelen.

Maar even terug naar het ontwaken. Wat zag ik me doen? Wel, ik volgde deze gouden raad op: “Bij het ontwaken, bedenk waar je dankbaar voor bent en blij van wordt.” Dat deed ik dus, het was een mooi lijstje. Meteen kon ik de to do’s en zorgen relativeren. Ze zijn niet onoverkomelijk, horen bij het leven en we kunnen het samen wel aan.

Leen:

Waar de wereld rondom ons op vakantie vertrekt, zijn wij beiden nog druk aan het werk. Dat voelt soms zo’n beetje als onevenwicht, maar vandaag schrijvend in de zon op ons terras, heb ik er wel vrede mee. Ik ben eigenlijk wel graag een bezig bijtje moet ik toegeven. Als ik maar zicht heb op…tijd. Tijd waarin de was en plas kan gebeuren, tijd om te wandelen, tijd voor een babbel met mijn vriendin, tijd om mijn ouders te bezoeken, tijd voor onze kinderen en kleinkinderen, tijd om te schrijven, tijd om…

De tijd glipt al wel eens door mijn vingers. Zo ook deze week met een ongeplande wachtdienst. Wachtdienst die ook nog eens druk (genoeg) blijkt te zijn. Ergens vind ik het wel fijn om in te springen en de touwtjes daarbij stevig in de hand te nemen. Ik voel me waardevol, ik doe iets wezenlijks. En als de zaken dan in hun plooi vallen zie ik me beginnen jongleren met was en plas, etentje voor de kinderen enz. Met de onverwachte zon erbij begin ik me te koesteren en te neuriën. Het leven is druk maar ook goed.

Ik voel me na een goede nachtrust energiek en begin te mijmeren. Mijmeren over wat goed is en hoe om te gaan met de lastigheden van het leven. Wat zijn goede keuzes? Schuldgevoel en onrust overvallen me soms. Zorg ik wel goed voor mezelf? Hypothekeer ik mijn toekomst door te kiezen om te blijven werken? Ik denk dan algauw: ik leef liever nu intens dan kabbelend langer. Wat de toekomst brengt weet ik toch niet. Misschien bravoure taal in de ochtendzon. 🙂 Maar het antwoord op de vraag “Hoe is’t? ” is nu: Goed! Blij dat ik leef en actief kan zijn. Ik voel me hongerig voor denken en doen. En ik kijk uit naar volgende week waar er tijd zal zijn om samen met jou te wandelen en te vrijen.

Bang: zorg ik wel goed voor mezelf? Bang jou te verliezen. Boos: op mensen en systemen die niet naar behoren werken. Bedroefd: dat het zo lastig kan zijn om echt samen lief te hebben en te zijn. Blij: dat ik leef en kan denken en doen.