dialoog

De zomermaanden brengen vertraging en ademruimte en dat zet ons in beweging. We hebben behoefte aan ruimte, niet alleen in ons hoofd maar ook in ons huis. Ongemerkt bijna zijn we begonnen aan een grote “zomerschoonmaak”. We maken plannen voor de toekomst, we blikken terug en ruimen op. Kasten worden uitgeruimd, dingen worden herschikt. En zo botsen we ook op een kast vol met dialoogschriftjes die we leegmaken, maar niet zonder een dialoog 🙂 We schreven over de vraag: Wat beleef ik bij het wegdoen van onze dialoogschriftjes?

Jan: Nu we aan deze grote opruim bezig zijn denk ik geregeld aan het gedichtje van het recyclagepark in Berchem, leesbaar vanuit de trein naar het werk:

“Hier danken we de dingen, die ons dienen, af.”

Eerlijk gezegd laat ik in het containerpark van Holsbeek veel achter waaraan ik weinig waarde hecht. Het zijn gewoon spullen die we bijhielden. Vaak zijn ze versleten, zoals onze oude valiezen, soms ook weinig gebruikt, van weinig nut of betekenis. De schriftjes daarentegen zijn van betekenis. Letterlijk: we hebben er veel van ons leven, onze beleving, onze gevoelens en waarden in opgetekend. Om er zelf zicht op te krijgen, om het te delen met elkaar, erover in dialoog te gaan. Dat zijn veel pagina’s vol, veel uren van gesprek tussen jou en mij. Soms ook met andere koppels, alleengaanden, priesters van onze geliefde Encounterbeweging. Drieëntwintig jaar lang! Ze hebben ons geweldig gediend, ons geholpen om goed om te gaan met het leven zoals het is: vaak druk, vol vraagtekens, soms spanning, verdriet en onbegrip. Maar ook blijdschap, hoop en verwachtingen waar we dankzij onze dialoog een goede weg mee konden gaan. Het zijn handige instrumentjes van verbinding, verbeelding, vertroosting en gewoon ook vertraging. Om de zoveel dagen een half uur er zijn met jou, voor jou, en jij voor mij. Dus ja, dankjewel schriftjes, dankjewel Leen voor jouw eerlijke, boeiende schrijfsels. En dank je wel encounter voor de vorming in Dialoog en de gemeenschap die ons mee draagt.

Naast dankbaarheid is er wat weemoed, de jaren komen en gaan, we worden ouder, de energie in ons leven verandert. Gelukkig is er nu terug veel plaats op de plank, voor de vele schriftjes die we nog gaan vullen. 🙂

Leen: Ik denk: “we kunnen dat onmogelijk blijven bewaren.” En ook “Hier zit een heel leven in, veel tranen, veel intensiteit, veel beweging, veel groei.” Bij die laatste gedachte voel ik me dankbaar, dankbaar voor de weg die we samen afleggen. Dankbaar ook voor al die mensen die op een of andere manier aan ons vel zaten, ons uitdaagden. Dankbaar voor de warmte, het gevoel van geborgenheid en thuiskomen. Ik, wij hebben deze boekjes niet fysiek nodig om bij dat gevoel te komen en te koesteren.

Het wegdoen van de boekjes kadert in een grotere beweging, het “leegmaken” van het huis. Dat is toch een moeizamer proces dan ik vermoedde. Al die herinneringen die door onze handen gaan, het is afscheid nemen van een leven, van onze jeugd, ons leven als jonge ouders en… het is me voorbereiden op een onzekere, zekere toekomst. Met Parkinson in mijn hoofd, een toekomst van aftakeling en afhankelijkheid, een toekomst waar ik niet graag naar kijk, waar ik bang voor ben. Maar juist in deze beweging van opruimen kiezen we er samen voor om dat anders in te kleuren. Het wordt een proces van dromen. Dromen over samenleven verbonden met onze mooie, uitdeinende familie. Dan is er in mijn hoofd spel en creativiteit, verbondenheid met elkaar en met de natuur. Dan zijn wij beiden levendig en met pretoogjes, genietend van de schoonheid en de rijkdom van een lang leven, van telkens weer thuiskomen bij elkaar.

En zo is de cirkel rond, want thuiskomen doen we ook al schrijvend in onze schriftjes. Ik hoop dat er nog vele boekjes volgeschreven worden. Ik hoop dat we niet alleen schrijvend maar ook voelend en strelend met elkaar nog een tijdje verder wandelen. En ik weet wel, berg én dal zullen ons deel zijn. Maar ik hoop vooral dat we de sprankel tussen ons beiden en naar de mensen die ons omringen, kunnen bewaren.