geborgen

Wil jij in de aanloop naar Kerst dagelijks tijd maken voor een kort schrijf- en uitwisselingsmoment? Dan hebben we een aanbod voor jou! Dat vind je hier

Lees de brieven van Jan & Leen en kruip zelf in je pen, wedden dat het een warme deugddoende opwarming is naar Kerst? Samen in coronatijden – Samen naar Kerstmis!

Advent is een tijd van inkeer. Heerlijk thuiskomen bij jezelf.
Of voel je juist een gemis aan warmte en geborgenheid?

Herinner jij je nog een sterke ervaring uit je kindertijd van “je geborgen voelen”? Wat deed dat met jou?
Wat beleef je hierbij als je daar bij stil staat?

Liefste Leen,

Geborgen voelde ik me als kleine jongen in onze “witloofkelder” waar moeder en grootouders het witloof schoonmaakten en verpakten. Buiten haalde vader de oogst uit de witloofkuil, daar was het koud! In het souterrain (eigenlijk onze garage) brandde een lekker heet kacheltje. Het was er een en al bedrijvigheid en gezelligheid. Het werk moest vooruit gaan maar intussen werd er gebabbeld, gegrapt en gelachen. Wij kinderen liepen er tussendoor, hielpen een beetje en speelden. Het was leuk hoe de volwassenen oog voor ons hadden, ons lieten vertellen en ons vanalles vertelden. Anekdotes, weetjes maar ook gekkigheid. Ik en mijn zussen hoorden erbij en mochten mee de voldaanheid proeven als er 500 à 600 kg witloof netjes in dozen stond, ‘klaar voor den export’.

Dat heeft me echt wel gevormd, daar leerde ik om naar een doel toe te werken en vol te houden tot het werk klaar was. Genieten van het feestmoment ook, als bij de laatste doos met de jeneverglaasjes geklonken werd en wij limonade kregen. Maar het was en is meer: meedraaien in een groep, boeiend vertellen zodat de anderen luisteren, met de juiste woorden de vrede herstellen als er een meningsverschil is over het samenwerken. Eigenlijk doe ik nu ongeveer hetzelfde in mijn werk, engagementen én in ons gezin. Om een concreet doel te bereiken, ja. Maar ook om een erbij te horen, van betekenis te zijn, om samen iets goeds te beleven. Ik voel me tevreden bij deze vaststelling en ook wel verbaasd over hoe bepalend en vormend dat geweest is. Waar mijn studie toch sterk gericht was op het individuele en het presteren, koos ik ervoor om groepsmens te zijn. Ik vermoed zelfs dat de kiemen voor mijn keuze om ontwikkelingswerk te doen daar gelegd zijn.

Liefs

Jan

Lieve Jan,

Allerlei beelden schieten aan mijn netvlies voorbij, van het samen kerstliedjes zingen op kerstavond tot een vroege strandwandeling. Momenten waar ik me blij en gelukkig voelde, momenten van gezelligheid. Samen picknicken, samen fietsen, samen gezelschapsspelletjes spelen… Veel samen in dat grote gezin van 7 kinderen. Maar geborgen, dat woord gaat toch nog een beetje verder. Dan zie ik mijn ouders in de schemer zitten, hand in hand. Rustig en innig verbonden. Ik zou het bijna een gewijde sfeer willen noemen. In ieder geval voelde ik het als kind aan als iets speciaals, bijzonder. Op die momenten voelde ik me verwonderd, warm. Ik vond het speciaal want mijn ouders waren meestal druk met allerlei dingen in de weer. Hen zo zien gaf me een gevoel van veiligheid.

Mijn ouders vertelden graag over hun vrijerstijd. Hoe ze elkaar leerden kennen (op de trein) en de moeilijkheden die ze hadden (ziekte, afstand, weerstand en afwijzing van de ouders) Hun liefde werd precies altijd met de grote L geschreven in die verhalen. Als ik hen dan zo hand in hand zag zitten dan voelde het alsof die liefde zichtbaar was. Als ik er nu op terugkijk komt er nog steeds een glimlach op mijn gezicht. Voel ik me warm en verbonden met hen. Mijn ouders zijn geen supermensen, ze zijn van vlees en bloed. Mijn vader was streng en autoritair, mijn moeder was dikwijls angstig en bezorgd. In ons grote gezin was er wel en wee. Het was zeker niet altijd rozegeur en maneschijn. Maar die momenten gaven me als kind wel een zekerheid: mijn mama en papa zien elkaar graag! Ik werd daar blij van en ook nu daaraan terugdenkend voel ik blijdschap.

Vader en moeder zijn opa en oma geworden, ze leven nog allebei en vertellen nog altijd graag het verhaal van toen. Op het einde van hun leven zijn ze nu bezig met de balans op te maken, dat is zeker niet altijd gemakkelijk. Er zijn foute beslissingen geweest, er is verdriet en onheil geweest, zoals in elk mensenleven. Maar ook nu keren ze nog steeds naar elkaar. Dat vind ik schoon en ik hoop Jan dat wij dat ook steeds weer opnieuw zullen kunnen. Zo geven mijn ouders warmte en geborgenheid door en wij op onze beurt, hoop ik, aan onze kinderen en kleinkinderen.

liefs,

Leen

Goesting om ook te schrijven? Schrijf je hier in en ontvang tot de kerst elke dag een vraag in je mailbox

Encounter Vlaanderen organiseert webinars, ervarings-weekends en workshops voor koppels. Op zo’n weekend gaan we op zoek naar die klik van het begin. We helpen jullie door je een nieuwe manier van communiceren aan te bieden die zeer effectief is. Verschillende thema’s komen aan bod. Geef opnieuw richting aan jouw relatie, júllie relatie! Voel je vrij, los van de sleur en verbonden met elkaar. Het weekend doe je écht samen. Je hoeft niets in een groep te doen. Er zijn geen therapeuten. Een beproefd concept dat zeer effectief is en jullie op het spoor van verbondenheid zet.

Zin in meer? Neem een kijkje op de website en boek alvast een weekend van ‘Samen naar meer’. Naast weekends voor koppels vind je er ook een specifiek aanbod voor jongeren.

Blog volgen

Dit delen:

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: